Vanaf dat we geboren
worden doen artsen hun uiterste best om ons te redden als we iets gaan mankeren.
Soms tegen beter weten in. Is het altijd goed om ons te willen redden?
In het leven zijn vele
mensen die niet gered willen worden maar die toch gered worden met alle
gevolgen vandien. Aan bed of huis gekluisterd door blijvend lichamelijk en/of
geestelijk letsel waardoor het leven bemoeilijkt wordt. In zichzelf opgesloten
omdat men niet meer kan communiceren. Of opgenomen in een kliniek om tegen zichzelf
beschermd te worden.
Waar komt de drang vandaan
om mensen in leven te willen houden? En helemaal waarom wanneer het tegen de
wens van de persoon in is?
Hoe belangrijk is het voor
een arts om iemand in leven te houden als de persoon het zelf goed vindt om te
sterven? Het ego, beroepseed, de wet, nabestaanden?
Zou het wellicht beter
zijn om de persoon de vrijheid te geven om over te kunnen gaan. Wat een mooiere
gift kan er zijn dan dat iemand daar de vrijheid in krijgt?
Een vriend van mij wil
dood. Het is niet mooier of lelijker dan het er staat.
Hij worstelt al jaren met
zijn leven hier op aarde en het is genoeg, vindt hij. De manier waarop hij uit
het leven wil stappen heeft hij ook al bedacht; ophanging.
De afgelopen weken heeft
hij tweemaal met het touw in zijn handen gestaan. De laatste keer werden zijn
handen rood en kreeg hij eczeem tussen
zijn vingers. Ook in zijn hals kreeg hij een eczeemplek. Bij zijn handen is het
weggetrokken maar in zijn hals zit het nog.
Uiteindelijk was hij er niet toe in staat. Ik vermoed dat het eczeem een
stressreactie is geweest, zoiets als gordelroos bij grote stress kan ontstaan.
In mijn leven heb ik mogen
zien en horen hoe processen kunnen verlopen bij mensen die uiteindelijk toch
resulteerden in de dood. Door fysieke of door psychische omstandigheden.
Eén broer van mij overleed
door voor een trein te springen. Een tante door ophanging. Een andere broer is verdronken door epilepsie.
Een dochter van een vroegere vriendin door kanker. Nog drie vrouwen die ik
gekend heb door kanker. Mensen die door druggebruik zijn overleden. Dit jaar is
er nog een vrouw in mijn straat door verhanging om het leven gekomen. Op
Bevrijdingsdag notabene.
Wat al deze mensen met
elkaar gemeen hebben is dat ze gevochten hebben in het leven om te overleven.
Ieder op zijn/haar eigen wijze. De een in een instelling voor mensen met
psychiatrische problematiek. De ander in een ziekenhuis. De ander in de
samenleving met of zonder middelen.
De dood is niet te
voorkomen. Wel uit te stellen. Doch als iemand er voor kiest er uit te stappen
dan is in mijn ogen die persoon vrij om te gaan. Of dit
nu leuk is of niet.
Er bestaat een pil van
Drion. Deze zou mensen in staat stellen om op een vredige humane manier
afscheid te nemen van het leven.
Gezien de huidige
ontwikkelingen dat ook bejaarde mensen een einde aan hun leven maken door de
huidige wetgeving, denk ik dat het een goede zaak zou zijn als we deze pil gaan
toestaan en legaliseren.
Daarnaast is van belang
dat de mens meer beschikkingsrecht krijgt over zijn/haar eigen leven. Nu is het
eigenlijk zo dat de wetgeving beslist wie er mag sterven en wie niet.
Dit moet wat mij betreft
gestopt worden.
De mens is geen bezit,
gevangene van de overheid, een instelling of hulpverlening. De mens is van zichzelf en
van niemand anders. Met of zonder psychische nood.
Hulpverlening doet vaak
haar uiterste best om technieken aan te reiken om iemand op andere gedachten te
brengen. Als de persoon aan wie hulp verleend wordt hier niet aan kan voldoen
dan is het gevoel van mislukking meestal nog groter. Dit maakt de stap voor
diegene naar zelfmoordgedachten kleiner. Hulpverlening kan uiterst vermoeiend
zijn door mensen waarmee je niet genoeg aansluiting vindt. Die confronteert
vaak voornamelijk met de onvermogendheden. Er wordt niet voldoende
gecommuniceerd omdat er gewoonweg geen geld, dus tijd voor is.
Een aanname, invulling,
mening en conclusietrekking is gauw gemaakt en vaak onvolledig of niet correct.
Dit maakt dat het voor de persoon in kwestie moeilijk is om gezien te worden
voor wie die werkelijk is.
